Na een lange weg, in kilometers, ben ik eerst bij Jan en Jeanne v.d. Brink-Kerskes in Lienden terechtgekomen maar vanwege mijn onophoudelijk gezoek naar eten en daarmee een groot gevaar van opeten van spijkers, glas e.d. op hun bouwplaats, vonden zij het niet raadzaam om mij daar te houden en hebben ze Lambèr en Lia gevraagd of zij niet voor mij wilden zorgen. Hun antwoord was kort en bondig: JA, maar je krijgt hem niet meer terug. Dus zo ben ik in Deurne terechtgekomen en heb het daar na vele jaren nog steeds erg naar mijn zin. Het hele gezin heeft mij liefdevol opgenomen en ik ben hen daar erg dankbaar voor en uit dat door hen op allerlei manieren die ik zelf in ieder geval leuk vind te plezieren.
En ik ben dus Hubert-Indy van Spokendam.
Op 24 oktober 1996 geboren te Ruinen bij Kennel van Spokendam van de Fam. Pouwels. Mijn vader is Gayplume Bobby Burns en mijn moeder is Olga-Priscilla van Spokendam. Ik ben goudkleurig, al zou je dat zo niet zeggen, mijn N.H.S.B. nummer is 2025105 en kom uit nest 10558.
Sinds september 2003 heb ik ook nog wat familie leren kennen en daar ben ik echt heel blij mee. Halfbroers en -zussen heb ik in Noordwijk bij Beach End ontmoet. Dat was zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar. We noemen dat Spokendam-reünie.
Verder is mijn baasje lid van het Golden Retrieverforum geworden en via dat Forum worden ook wandelingen georganiseerd en daar heb ik veel nieuwe vriendjes en vriendinnetjes gemaakt.
Op 12 mei 2010 is Indy ingeslapen.
Helaas is mijn maatje van mij heengegaan. Het ging het laatste jaar minder met hem.
Lopen werd moeilijk maar met prednison was het nog redelijk goed te doen.
In februari ging het plotsklaps sterk achteruit. Zijn gewicht en het lopen.
De hoeveelheid prednison werd verdubbeld maar dat gold evenzeer voor de bijwerkingen.
De laatste twee weken at hij bijna niet meer en ging het lopen steeds moeizamer.
Het rondje uit werd steeds korter.
12 mei 's morgens kwam hij bijna niet meer overeind en toen ik 's middags thuiskwam van mijn werk,
was er alleen nog een moeizame kwispel.
Hij ademde erg zwaar en het leek er op dat hij het niet lang meer zou maken.
Dat klopte ook. In overleg met de dierenarts heb ik hem die avond in laten slapen.
Ik heb hem laten cremeren bij Peelrust in Handel en zijn as is inmiddels verstrooid in Luxemburg.
Ik ben heel dankbaar dat ik Indy zo'n lange tijd als gezinslid heb mogen meemaken.
Lief en leed hebben we samen gedeeld. Zeker de laatste twee jaar.
Hij miste Lia net zoveel als ik.
Vaarwel mijn vriend.
